BeschrijvingDiagnostiek en prognostiek

Waar(om) trekken we de grens?

(foto: Lindsey Field)

Palmair hoefpijnsyndroom is de benaming voor hoefkatrolontsteking die op basis van voortschrijdend inzicht en wetenschappelijke kennis de voorkeur geniet. Waarom draagt dit boek deze dan niet als hoofdtitel? Veel moderne wetenschappers, dierenartsen, trainers en hoefverzorgers zouden daar ongetwijfeld voorstanders van zijn. Om antwoord op deze vraag te geven, moeten we even terug in de tijd. 

 Tot voor de komst van moderne beeldvormende technieken, waaronder met nadruk MRI, moesten we ons behelpen met röntgenfoto’s. Weefselveranderingen die optreden in samenhang met palmaire hoefpijn in het algemeen en pijn afkomstig uit het hoefkatrolgebied in het bijzonder zijn met conventionele radiografie niet altijd goed zichtbaar te maken. Vooral in de ontwikkelingsfase blijven veel laesies onder de radar. Doordat artrose het eerste teken is dat op röntgenfoto’s zichtbaar is bij paarden die kreupelheidsklachten vertonen, is deze pathogenetische eigenschap als ondergrens gaan gelden.

Artrose is onomkeerbaar en daarmee ongeneeslijk. Ook al kunnen paarden met lichte artrose nog prima van een lang en pijnvrij leven genieten; paardeneigenaren, verzekeringsmaatschappijen en potentiële kopers van deze paarden denken daar helaas toch anders over. Dit is de reden dat we maar moeilijk afscheid kunnen nemen van het begrip hoefkatrolontsteking en enigszins geobsedeerd naar het kraakbeen in het hoefkatrolgebied blijven kijken. Bovendien is de benaming volledig ingeburgerd. Dit is dan ook waarom we in dit boek, tegen beter weten in, een verouderde term blijven gebruiken en de nadruk leggen op het hoefkatrolgebied. Laten we eerlijk zijn; als er geen hoefkatrolontsteking in de titel had gestaan, zou jij het waarschijnlijk niet eens vinden of kopen.

Een lang en pijnvrij paardenleven
De schimmel Billy, 30 jaar

Uiteraard sluit de benadering van dit boek aan op het idee dat alle weefsels achterin de hoef betrokken kunnen zijn bij het ziekteproces en dat dit proces zo vroeg mogelijk gestopt moet worden om te voorkomen dat het stadium van onomkeerbare kraakbeenschade bereikt wordt. Liever nog is er helemaal geen sprake van een ziekteproces en weten we dit in zijn geheel te voorkomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *